Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim,
Söyle diyebilirim: Gökyüzü yıldızlarla dolu
Ve uzaktaki yıldızlar, karanlıklar içinde göz kırpıyorlar
Bu gece gökyüzünde rüzgâr şarkıyla dönüyor
Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim,
Bir zamanlar, onu sevdim ve o da beni sevdi
Hesapsız gece için onu öyle bir kucakladım
Ben kaç kere sonsuz gökyüzünün altında onu öptüm.
Bana âsık oldu, bende ona bir ara âşık oldum.
Ama o durgun, iri gözlere nasıl âşık olunmaz ki?
Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim,
Sensizliğimi düşünüp, yokluğunla yanmaktayım
Sinirsiz gece de duygu bile olmaksızın onun
Çimene düsen çiy gibi, düşmekte şiir kalbimin canına
Ben ne yapabilirim, aşkım onu tutmadıysa
Gece de yıldızların altında, yine yalnızım
Hepsi bu… Uzaklarda şarkı söylüyor biri,
Kalbim dayanmıyor onu kolayca kaybetmeye
Gözlerim arar hep onu, yanımda olsun isterler
Kalbim arar onu, ama yanımda yok…
Artik sevmiyorum onu, nasıl, nasıl da sevmiştim
Ona ulaşmak için sesim hemen rüzgârı arar
Ellere yar olur, Öpmemden önceki gibi.
O ses, ışıl ışıl ten ve sonsuz bakışlarla
Artik sevmiyorum, fakat tekrar sevebilirim
Ask çok kısa sürmesine rağmen, unutmak için neden zaman alır
Çünkü: öyle gecelerde kollarıma aldım…
Kalbim dayanmıyor onu kolayca kaybetmeye
Belki; acı bana verdiği son acıdır
Belki; şiir ona yazdığım son şiirdir…
0 yorum:
Yorum Gönder